Ö Ğ R E T M E N                                        "Şiiri Okumak İçin Kaydırma Düğmelerini kullanabilirsiniz"

 Öğretmen ressamdır biraz

       yüreğinin ve beyninin renkleriyle boyar hayatı

        bir öğrencinin gülüşüne

 Öğretmen emektir biraz

        Aşktır

        Umuttur,özlemdir

 

 Öğretmen ilk cemredir

        Çocukların gülüşüne düşen

        Baharın çiçek tozlarını yaratır 

        Tebeşir tozundan       

 

Kimi zaman bilgisayar başında

Kimi zaman akan bir okul damının altında

Öğretmen  son nefesini:

        “Bana çiçek getirin, dünyanın bütün çiçeklerini...”

           diyerek verendir

Öğrettiği her harf

           Yavrusuna yem taşıyan bir kuşun

            Umutla atan nabzıdır

            Bir serçe telaşıdır onunki

 

Öğretmen müzisyendir biraz

          Çocukların sesleriyle besteler

          Bütün senfonilerini

 

Çamurlu köy yollarında sizinle yürüyendir

Kalem tutan elize destek

Koşamayan bacaklarınıza kuvvet

Seçemeyen gözünüze ferdir

 

 Öğretmen şiirdir biraz  ezgidir

       Buram buram Anadolu kokar

       Yunustur, Veysel’dir,Karacoğlandır

                                      Erzurumlu Emrah’tır

 

Bir ırmağın nazlı nazlı akışıdır kelimelerle

         Öğrencilerin yüreğine

         Öğretmen nehirdir biraz

 

Öğretmen emektir biraz

        Aşktır

        Umuttur,özlemdir

 

 Öğretmen ilk cemredir

        Çocukların gülüşüne düşen

        Baharın çiçek tozlarını yaratır 

        Tebeşir tozundan       

 

Utkudur biraz aydınlığa koşan

         Tutkudur, var etmeye adanmış bir ömür

Öğretmen

          Kendi kaynağı kurusa da

          Binlerce damarla binlerce varolandır

ÖĞRETMEN ONBİNLERCE MUSTAFA KEMAL’DİR !

 

 

                                      Şiir: A. CAVLAK

MEB Eğitim dergisi                                                       

Kasım 2003 Sayısı Sayfa 7 'de Öğretmen Şiiri yayımlanmıştır.

Sana çiçek getirdim dikkatini çekmek için, her sabah karşıladım; bir gülücük görmek için, selam durdum en önde;  bir günaydın bekledim: Okan'a gülümsedin; sanki beni görmedin... Seni sevdim öğretmenim, yine de seni sevdim, bisikletim olsaydı inan sana verirdim... Sabah kırağıda geldim buzda karda hep geldim; çok üşüdüm öğretmenim, üşümüssün demedin...Didem hastalanmış Didem dedin Şebnem dedin, Züleyha'yı Tolga'yı her fırsatta severdin... Hasta oldum bilerek, bunu hiç fark etmedin, sevgini kazanmayı bir tek ben beceremedim... Kapılarda bekledim, tahtayı hep ben sildim; bazen ayağa kalktım, kimi zaman eğildim, gözümden yaş aktı bazen, kendi kendime sildim, sana yakın olmayı birtek ben beceremedim... Yedi binlere kadar yazın dedin, parmaklarım tutuldu yazmaktan vazgeçmedim...Defterine baktın Aytuğ ile Figen'in, dokuz yaprak doldurdum ödevimi görmedin... Şiir verdin Nalan'a, Zühal'in resmini övdün, Süreyya'ya güven verdin, beni hiç mi sevmedin? Gücensem de öğretmenim, hiç kızmadım, renk vermedim:  Arka sıradaki Mehmet, seni seven Mehmet'in...            

Öğretmenim kurdele takma bana.
Günaydın de, elimden tut.
Taşınsın sıcaklığın,
Okuduğum ilk kelimelere.
Boyamasan da olur elmamı.
Olsun, kızarmasın elmam;
Üzülür belki arkadaşlarım.
Öğretmenim kurdele takma bana.
Yanımda kal,
Yaptığım resme bak.
“Bunu da öğretmenim, bunu da ben yaptım!”
Diyeyim sana.
Gülüşünü çizeyim, resim defterime.
Koymasan da olur resmimi,
Güzel resim köşesine.
Hem, hepimizin resmi sığmaz ki!   
Şiir: Alpay Cavlak Niğde
 Biz mavi bir pencere açıyoruz...Fotoğraf ve şiirlerle, okul bahçesine açılan bir mavi pencere: biraz hüzün, biraz emek, çokca umut...

 

 

                      

                   

                      

Köprüler

 

Öğretmenin Günlüğü

Güncel Eğitim

Öğretmenin Pusulası
Eğitim Kulübü
Öğrenci Haber

 

"Öğretmenim Kurdele Takma Bana" şiirinin devamı